ถ้าเราไปไม่ถึงเป้า แสดงว่าเป้าไม่ฉลาด หรือเราไม่ฉลาด?

คำถามที่มีประโยชน์กว่าคือ เราจะตั้งเป้าให้ฉลาดขึ้น เพื่อเพิ่มโอกาสสำเร็จได้อย่างไร ?

จริง ๆ มันไม่เกี่ยวกับระดับความฉลาดหรอกค่ะ แต่สิ่งที่เราพูดถึง คือเครื่องมือที่นิยมใช้ในการตั้งเป้า คือ S.M.A.R.T.

Goal  ซึ่งย่อมาจาก Specific, Measurable, Actionable, Realistic, Timebound  มีรายละเอียดที่หลายคน

ไม่ทราบ คือ

Specific (เฉพาะเจาะจง) : การทานอาหารให้ดีขึ้น (ไม่เจาะจง) การทานผักทุกมื้อ (เจาะจงขึ้น) การทานผัก

มากกว่าห้าช้อนโต๊ะ (เจาะจงขึ้นอีก) เป็นระดับการเจาะจงต่างกัน ซึ่งคุณจะเลือกระดับไหนก็ได้ ยิ่งเจาะจงมาก

โอกาสในการเพ่ง พลังงานและมุ่งการกระทำจะตรงจุดมากขึ้น ไม่ใช่การกระทำแบบสะเปะสปะ ซึ่งทำให้เหนื่อย

และไม่ได้ผล

         Measureable (วัดผลได้) : ในตัวอย่างข้างต้น คือการทาน “ทุกมื้อ” (ซึ่งก็คือ 3 ครั้งต่อวันถ้าเราทานอาหาร

         ตามนั้น) การตั้งเป้าที่วัดผลได้ชัดเจนทำให้ตอบได้ว่า ทำได้แล้วหรือยังไม่ได้ เราควรกำหนดเป็นตัวเลขได้เช่น 1

         ครั้ง, 2 ครั้ง ซึ่งจะดีกว่าคำว่า “บ่อยขึ้น” หรือ “มากขึ้น” ซึ่งพึ่งพาความรู้สึกในการวัด และความรู้สึกเราอาจเข้า

         ข้างตัวเอง ถ้าเป้าหมายขาดคุณสมบัติข้อนี้ เราจะไม่ทราบว่าต้องทำถึงแค่ไหนถึงเรียกว่าเส้นชัย

         Actionable (มีการกระทำชัดเจน) หลายคนตั้งเป้า เช่น “ทำยอดขาย” “เรียนรู้” “ฝึกไม่เครียด” ซึ่งล้วนแล้ว

         แต่เป็นเป้าที่เห็นไม่ชัดว่าเราต้องทำกิริยาอาการอย่างไร เมื่อไม่ชัด เราอาจไม่ทำ หรือนั่งรอจนชัด ดังนั้นคำที่ดีกว่า

         คือ “ติดต่อลูกค้ารายใหม่”, “อ่านและเล่า”, “เล่นกับลูก” เพราะเรารู้ทันทีว่าต้องทำอะไร และเราแทบจะ                 ทำได้ ทันที

     Realistic (เป็นจริงได้) : คุณสมบัตินี้เป็นตัวที่ถูกถกเถียงกันมากโดยเฉพาะเป้าหมายเรื่องงาน ที่หัวหน้ามักคิด

     ว่าเป็นจริงได้ แต่ลูกน้องแอบเถียง(ในใจ) ว่ามันไม่มีทางทำได้ สิ่งที่คนไม่รู้คือความรู้สึกว่าเป้านั้นเป็นจริงได้นั้นต้อง

     อยู่ในใจของผู้ทำ (นั่นคือ ลูกน้อง ไม่ใช่หัวหน้า) ความรู้สึกนี้เป็นผลรวมของ ความตื่นเต้นอยากทำ ความรู้ชัดว่า

     ต้องทำอะไร และความมั่นใจว่าทำได้ ซึ่งไม่เกี่ยวกับว่ามันจะสำเร็จจริง ๆ หรือไม่ ส่วนใหญ่เราจะเพิ่มความรู้สึก

     ตื่นเต้น ชัดเจน มั่นใจได้ด้วยการเพิ่มสองคุณสมบัติ คือ Specific และ Actionable หรือการพูดคุยจนเจ้าตัว

     รู้สึกได้จริง ๆ ว่ามันดีต่อเขาอย่างไร

         Timebound (เริ่มและจบเมื่อไหร่) : ถ้าไม่มีคุณสมบัติข้อนี้ เราก็ผลัดผ่อนไปเรื่อยๆ เป้าก็กลายเป็นแค่ความหวัง

          ที่ไม่ถูกลงมือทำ

ถ้าคุณตั้งเป้าทั้งปีแล้วรู้สึกว่ามันนานเหลือเกินกว่าจะจบปี ลองแตกเป็นเป้าครึ่งปี หรือรายเดือนก็ได้นะคะ

ยิ่งเราตั้งเป้าให้ฉลาด ให้ SMART เท่าไหร่ โอกาสสำเร็จก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้นค่ะ

เขียนโดย อ.เอ้ อิศรา  สมิตะพินทุ